ఈ అపురూపమైన దివ్యగాథ శ్రీమహావిష్ణువు నివాసమైన వైకుంఠంలో మొదలవుతుంది. ఒకసారి శ్రీమహాలక్ష్మి తలపై ప్రకాశిస్తున్న కిరీటం, స్వామివారి పాదాల వద్ద ఉండే పాదుకలను చూసి అహంకారంతో నవ్వింది. “ఓ పాదరక్షా! నీవు ఎంత అదృష్టవంతురాలివి? నువ్వు స్వామివారి పాదాల దగ్గర ఉంటావు. ప్రజలు నిన్ను కాళ్లకు తొడుక్కుంటారు, ఊరంతా తిప్పుతారు, కానీ ఇంటికి రాగానే గుమ్మం దగ్గరే విడిచిపెడతారు. నీకు లభించే గౌరవం అంతే. కానీ నేను మాత్రం స్వామివారి శిరస్సుపై వెలుగుతుంటాను. అత్యంత ఉన్నతమైన స్థానంలో, ప్రజల పూజల మధ్య ఉంటాను,” అంటూ తన గొప్పతనాన్ని, పాదుకల తక్కువ స్థానాన్ని తెలియజేసింది.
పాదరక్షలు ఆ మాటలకు ఎంతో బాధపడ్డాయి. తమ దుఃఖాన్ని, అపమానాన్ని స్వామివారికి విన్నవించాయి.
స్వామివారి వాగ్దానం
శ్రీమహావిష్ణువు పాదుకల దుఃఖాన్ని అర్థం చేసుకుని, వాటిని ప్రేమతో ఓదార్చారు. “మీరు నా పాదాలకు రక్షణగా ఉండే అమూల్యమైనవారు. కిరీటం మాటలు పట్టించుకోకండి. భవిష్యత్తులో నేను రాముడిగా అవతరించినప్పుడు, మీ గొప్పతనం ప్రపంచానికి తెలియజేస్తాను. నా అరణ్యవాస సమయంలో, నా తమ్ముడు భరతుడు మిమ్మల్ని సింహాసనంపై ఉంచి పాలించేలా చేస్తాను,” అంటూ పాదుకలకు ఒక అద్భుతమైన వాగ్దానం చేశారు.
భరతుని అనన్యమైన భక్తి
శ్రీరాముడు తన వాగ్దానాన్ని నిజం చేశారు. ఆయన 14 సంవత్సరాల అరణ్యవాసానికి వెళ్లిన తర్వాత, భరతుడు రాముడి పాదుకలను తీసుకుని అయోధ్యకు తిరిగి వచ్చాడు. ఆయన వాటిని శ్రద్ధగా సింహాసనంపై ప్రతిష్టించి, వాటికి నమస్కరిస్తూ రాజ్యపాలన చేశాడు. భరతుడు తాను రాజుగా కాకుండా, రాముడి పాదుకలకు కేవలం సేవకుడిగా మాత్రమే పరిపాలన సాగించాడు. ఈ అపూర్వమైన దృశ్యం అందరినీ ఆశ్చర్యపరిచింది.
కథలోని దివ్యమైన పాఠం
ఈ సన్నివేశాన్ని చూసిన కిరీటం తన తప్పును తెలుసుకుని సిగ్గుతో తలవంచింది. ఎందుకంటే, ఒక వస్తువు యొక్క నిజమైన విలువ అది ఉన్న స్థానంపై కాకుండా, అది చేసిన నిస్వార్థమైన సేవపై ఆధారపడి ఉంటుందని అది గ్రహించింది. ఈ కథ ద్వారా, గొప్పతనం అనేది కేవలం పదవి, కీర్తి, లేదా ఉన్నత స్థానం ద్వారా లభించేది కాదని, అది నిజమైన భక్తి, వినయం, మరియు నిస్వార్థమైన సేవ ద్వారా మాత్రమే వస్తుందని తెలుస్తుంది. ఈ లోకంలో ఒక వస్తువు లేదా ఒక వ్యక్తి యొక్క విలువ, స్థానంపై ఆధారపడకుండా, దాని సేవ ద్వారానే నిర్ణయించబడుతుందని ఈ కథ మనకు బోధిస్తుంది.
